Wandelen in de natuur vind ik heerlijk, ik doe het zo vaak als het kan. Met een vriendin uit Limburg ben ik begonnen aan het Pieterpad. Om de zoveel tijd doen wij een paar trajecten. Afgelopen voorjaar, in mei geloof ik, lopen wij langs velden waar de asperge oogst, de witte, in volle gang is.
Fan van asperges ben ik niet. Ik vertel mijn vriendin dat in mijn ogen witte asperge de meest overgewaardeerde groente is die ik ken. Zij is beter op de hoogte en vertelt me dat ik de groene asperges eens moet proberen. Haar verhaal is zo overtuigend dat ik, een paar dagen later, bij de
groenteboer in mijn dorp, mooie verse groene asperges koop. Voor ik begin te koken maak ik foto’s, dat doe ik vaker als ik groente koop met een mooie vorm of met mooie kleuren.
Als eerste bereid ik gegrilde asperges met salsa verde. Het is overheerlijk. Deze asperges hebben een veel rijkere smaak. Ik ben verkocht! Vanaf nu staat de asperge op het menu. In de weken die volgen kook ik nog regelmatig groene asperges. Iedere keer met een andere aanpak zodat ik de groente op heel verschillende manieren leer kennen. Het “asperge-project” is begonnen.
Ik ga op onderzoek uit. De vormen en de kleuren van deze “groene” asperges zijn prachtig. Niet alleen de “vrucht” zelf maar ook de rest van de plant. Het groen heeft een tere en fragiele uitstraling, terwijl de wortels dik en vlezig zijn. Dat is een mooi contrast. Ondertussen maak ik tekeningen, meestal in potlood, die uitmonden in een aantal Black & White Veggies. Deze groente is zo inspirerend!
Steeds maak ik foto’s van de asperges als ik ze in huis heb. Ook zoek ik naar lekkere recepten op internet. Kookboeken worden uitgeplozen en bij elke groenteboer die ik tegenkom stap ik even binnen. De kwaliteit is erg wisselend kom ik achter.
Het is jammer dat Nederlandse asperges maar zo kort in het jaar te krijgen zijn. Groene asperges kun je wel het hele jaar door kopen, maar dan zijn ze wel geïmporteerd uit een land ver weg. Dat koop ik toch liever niet.
Groene en witte asperges komen van dezelfde plant. De witte groeit onder de grond, krijgt geen daglicht en blijft daardoor wit. De groene groeit gewoon boven de grond. Het is iets dat ik door dit project heb ontdekt. Waarschijnlijk zorgt die verschillende groeiwijze ook voor de “rijkere” smaak van de groene.
Na al het onderzoek, koken en tekenen begin ik aan het schilderij. Hoe ik dit aanpak zal ik in een volgende blog beschrijven. Over hoe ik bepaal welke kleuren ik wil gebruiken heb ik eerder een blog gemaakt.
I prefer the green ones – 80 * 60 cm – acryl en olieverf op doek.